بالا آوردم

خیلی ها فراموشم کرده اند

و من خیلی ها را

شهامتی که تغییر دهم آنچه را که می توانم

 و

بینشی که تفاوت این دو را بدانم

   قوت غالب فکری و خبری  مسافران هوایی در ایران روزنامه های کیهان و ایران و بندرت اطلاعات می باشد و بس .گویی هیچ جریدهء دیگری در این مملکت منتشر نمی شود.در سفرهای خارجی نیز اتباع بیگانه ناگزیرند همانند مسافران ایرانی،کم مایه ترین فیلم های سینمایی ایرانی را با زیر نویس انگلیسی! تحمل کنند.من بارها با سرمهمانداران در این باره بحث کرده ام اما آنچه البته به جایی نرسد فریاد است.بگذارم و بگذرم که این رشته سر دراز دارد.

   امروز رزق مکتوب من در هواپیمای روسی توپولوف  ایران ایر تور بدبختانه جز کیهان چیزی نبود و من برای اینکه محتاج قرص اعصاب نشوم فقط به حل جدولش اکتفا کردم و صفحات دیگر را به بغل دستی ام دادم که او هم با بی میلی و غرولندی زیر لب ترجیح داد ناهارش را بخورد!

  سرگرم حل جدول بودم که در ردیف 12 افقی به این جمله برخوردم:« قومی ساکن در ایران ما».پاسخ این پرسش سه حرف داشت و من بهتر آن دیدم که ستونهای مجاور را پر کنم تا به جواب برسم چون چیزی از آن دستگیرم نشد.بزودی خانه ها پر شد و من با شگفتی تمام کلمهء « ترک » را در آن سه خانه دیدم.باورم نمی شد؛چند بار چک کردم.نتیجه همان بود؛طراح محترم یا محترمه ! منظورشان از قومی ساکن در ایران ما همین ترک بود که در جدول پیدایش شده بود.

   سعی کردم زود قضاوت نکنم و عصبیتم بر عقلانیتم غلبه نکند.تلاش کردم ذهنیت طراح را بفهمم و درک کنم و این جسارت او را حمل بر تمامی چیز های مثبتی کنم که در مخیله ام می گنجید.اما دیدم که نمی توانم خودم را گول بزنم.از خود سوال کردم که منظور ایشان از «ما» چیست و این «ما» اشاره به که و چه دارد و چه ایل و تباری را شامل می شود؟ایران مال کیست که ترک ها آمده اند و ساکن آن شده اند و اصلا ایران کجاست و ساکنان بومی آن که هستند که ترک ها را بیگانه می دانند؟براستی چه کسی ایرانی است و چه کسی نیست و بعدا آمده و «ساکن» شده.در یک آن خودم را بی اختیار با اسراییلی ها قیاس کردم که بزور وارد سرزمین فلسطین شده و آنجا «ساکن» شده اند.با این فرض بنابر این لر ها و کردها و بلوچ و عرب و گیکک م در ایران ما غیر بومی اند.آنگاه سوال دیگری برایم طرح شد که پس این ایران و ایرانی موهوم کیست و چیست؟

   البته بعد بیادم آمد که این،روزنامهء کیهان است و.... از این نظر چندان به دل نگرفتم و وقعی بر آن ننهادم . از روزنامه ای که بیش از دو دهه است در پوستین خلق ایران افتاده و هرکسی را که سرش به تنش می ارزد،اعم از دانشمند و روحانی و مرجع تقلید وانقلابی واستاد و دانشجو و نویسنده و هنرمند و سیاستمدار، به زعم خود لجن مال کرده و آبروی مسلمان و مسلمانی را می برد چنین چیزی بعید نیست.از این دردناک تر آن است که همهء این ها با پول بیت المال وبا خرج از کیسهء آبروی بزرگان نظام انجام می شود.

   مدیر مسوول محترم این روزنامه که خود اولا و بالذات مقامی امنیتی بوده و هست بهتر می داند که عواقب و توابع این نوع برخورد با پرجمعیت ترین قشر جامعه ایران چه می تواند باشد.هنوز یاد و خاطرهء سوسک شدن ترک ها در روزنامهء همزاد کیهان(ایران) زنده است.

   مدیران این روزنامه باید مروری بر خاطرات خود کنند و بدانند که اگر امروز از سفرهء نظام مقدس جمهوری اسلامی ارتزاق می کنند از صدقه سر آحاد ملت بزرگ ایران و بویژه ایرانیان ترک تبار و آذری زبان است وبس.باید بدانند که ترک زبان ها همانند بقیه ایرانیان و بلکه بیشتر از آنها در راه این مرزبوم جانفشانی کرده و می کنند و فقط ساکنان این سرزمین نیستند!اگر نمی دانند بدانند که بیش از پنجاه درصد استادان زبان و ادبیات فارسی ترک زبان هستند و قله های شعر و ادب ایران زمین ترکانی چون نظامی و خاقانی و قطران و صایب و شهریار و ... می باشند.

    ترکان ساکنان ایران ما نیستند بلکه بخش اعظم هویت ایران همه ما، از لر و بلوچ و کرد گرفته تا عرب و گیلک و ترکمن، هستند.

مسوولان این خطای سهوی یا عمدی را مشفقانه می خوانم که تا دیر نشده به جبران مافات بپردازند و از ایرانیان ترک زبان عاشق ایران و ایرانی پوزش بطلبند.منظورنظرم طراح کم سواد این جدول نیست که حتی معنی «پروا» را نمی داند و یا نمی داند که اسطرلاب را با ص نمی نویسند.

والسلام علی من اتبع الهدی

کاشتیم و کاشتیم و کاشتیم

آب دادند و خون دادند

خون دادیم و آب دادیم

از تخم نابارور

چه بود حاصل؟

باد در سر داشتیم

باد درو کردیم

خواهند کاشت

آب خواهند داد

خون خواهند داد

شاید بروید

آنچه کاشتند و کاشتیم و خواهند کاشت

در این زمین سترون

به شعر پناه برد و

به شراب

همچنانکه در هجمهء تتار

پناه بردیم!

ومهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت

روزی که کمترین سرود

                             بوسه است

وهر انسان برای هر انسان

روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند

قفل افسانه ایست

وقلب

برای زندگی بس است

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

تا تو به خاطرآخرین حرف دنبال سخن نگردی

روزی که آهنگ هر حرف

زندگی ست

تا من به خاطر آخرین شعر رنج جستخوی قافیه نبرم

روزی که هر لب ترانه ایست

تا کمترین سرود

بوسه باشد

روزی که تو بیایی

برای همیشه بیایی

ومهربانی با زیبایی یکسان شود

روزی که ما دوباره برای کبوترهای مان دانه بریزیم

و من آن روز را انتظار می کشم

حتا روزی

که دیگر

نباشم.

نه سكوتي

 نه درنگي

نه نوايي                   

نه مرا مانده اميدي

نه مرا مانده پناهي