مرحوم شریعتی می گفت: حرفهایی هست برای گفتن و حرفهایی هست برای نگفتن.ارزش هر

شخص به اندازه ی حرفهایی است که برای نگفتن دارد.

   هر وقت این جمله ی آن بزرگوار را بیاد می آورم از وبلاگ نویس و هر نویسی دیگر شرمنده می شوم.

شما چی فکر می کنید؟