شعری برای فردای عاشورا...
بر سنگفرش
ياران ِ ناشناختهام
چون اختران ِ سوخته
|
چندان به خاک ِ تيره فروريختند سرد |
|
|
|
که گفتي |
|
ديگر |
| ||
|
|
زمين |
| |
|
|
هميشه |
| |
|
|
شبي بيستاره ماند. | ||
□
|
آنگاه |
| |
|
|
من |
|
|
|
که بودم | |
جغد ِ سکوت ِ لانهي ِ تاريک ِ درد ِ خويش،
چنگ ِ زهمگسيختهزه را
يک سو نهادم
فانوس برگرفته به معبر درآمدم
گشتم ميان ِ کوچهي ِ مردم
|
اين بانگ با لبام شررافشان: |
|
|
|
«ــ آهاي! |
از پُشت ِ شيشهها به خيابان نظر کنيد!
خون را به سنگفرش ببينيد!...
اين خون ِ صبحگاه است گوئي به سنگفرش
کاينگونه ميتپد دل ِ خورشيد
در قطرههاي ِ آن...»
□
بادي شتابناک گذر کرد
بر خفتهگان ِ خاک،
افکند آشيانهي ِ متروک ِ زاغ را
از شاخهي ِ برهنهي ِ انجير ِ پير ِ باغ...
|
«ــ خورشيد زنده است! |
|
|
|
در اين شب ِ سيا ]که سياهيي ِ روسيا |
تا قندرون ِ کينه بخايد
از پاي تا به سر همه جاناش شده دهن،[
|
آهنگ ِ پُرصلابت ِ تپش ِ قلب ِ خورشيد را |
|
|
|
من |
روشنتر
پُرخشمتر
پُرضربهتر شنيدهام از پيش...
از پُشت ِ شيشهها به خيابان نظر کنيد!
از پُشت ِ شيشهها
به خيابان نظر کنيد!
از پُشت ِ شيشهها به خيابان
نظر کنيد!
|
از پُشت ِ شيشهها... |
|
|
|
$ |
□
نوبرگهاي ِ خورشيد
بر پيچک ِ کنار ِ در ِ باغ ِ کهنه رُست.
فانوسهاي ِ شوخ ِ ستاره
آويخت بر رواق ِ گذرگاه ِ آفتاب...
□
من بازگشتم از راه،
جانام همه اميد
قلبام همه تپش.
|
چنگ ِ زهمگسيختهزه را |
|
|
|
زه بستم |
|
پاي ِ دريچه |
|
|
|
بنشستم |
|
وز نغمهئي |
|
|
|
که خواندم پُرشور |
جام ِ لبان ِ سرد ِ شهيدانِ کوچه را
|
با نوشخند ِ فتح |
|
|
|
شکستم: |
|
«ــ آهاي! |
اين خون ِ صبحگاه است گوئي به سنگفرش
کاينگونه ميتپد دل ِ خورشيد
در قطرههاي ِ آن...
از پُشت ِ شيشهها به خيابان نظر کنيد
خون را به سنگفرش ببينيد!
خون را به سنگفرش
ببينيد!
خون را
به سنگفرش...»