شطحیات!

 

                    وقتي قلم راز تو را                          در لوح هستي مي گشود

 

                   وقتي سخن در عرش حق                    تنها ز خلقت مي سرود

 

                   وقتي كه آن گنج نهان                         پرده ز رويش مي زدود

 

                   وقتي كه در صبح ازل                         شام ابد     پيدا     نبود

 

                   وقتي ستاره زاده شد                          يا مهر و مه جلوه نمود

  

                   وقتي كه آفاق جهان                           پر شد ز هر بود و نمود

 

                    وقتي ملك پيشانيش                            بر خاك پاي  تو  بسود

 

                    وقتي كه شيطان حسود                      عقل از  كف  آدم  ربود

 

                   وقتي كه بر دست صبا                       زلفت پريشان گشته بود

 

                    محو تماشايت شده                           درياودشت و كوه ورود

 

                    من فتنه ي رويت شدم                     برخاست از دل دود عود

 

                   آنگه غزل هاي مرا                         در عشق تو عالم شنود

 

 

فیلسوف شاعر!

  

             

   مظفر الدین شاه قاجار بیش از یک قرن پیش در باب ایران  و احوالات و اطوار آن افاضه فرموده بود که همه چیزمان به همه چیزمان می آید! و به گمان من این قجر پیر در عمرش دو فعل نیک از خود بروز داد:اول امضای فرمان مشروطیت و دوم همین جمله ی نغز.

   این قاعده بنابر تجربه ی اندک من از کلیت و شمولی بر خوردار است الا در باب فیلسوفان ما که برخی چیز هایشان به برخی دیگر نمی آید.مثلا اینکه بسیاری از فلاسفه ی ایرانی که قاعدتا می بایست در شط شیرین پر شوکت عقل قایق سواری کنند بناگاه غوطه در دریای مواج خیال می زنند.همان ها که بایستی اشارات و تنبیهات بخوانند و بنویسند به اشارت ابرویی از جای می شوند و طبعی می آزمایند و آن ها که المیزان می نگارند فریاد چه فرهادها مرده در کوه ها سر می دهند و قس علیهذا.

   به هرحال در تاریخ پر فراز و نشیبمان کم نبوده اند از این شهسواران عرصه ی خرد ناب که از دور ونزدیک دستی بر آتش عشق و ذوق مستی داشته اند.ابن سینا و خواجه نصیر و حاج ملاهادی سبزواری و علامه طباطبایی و...

   یکی از این فیلسوف مزاج های دهه های اخیر ما نیز مشمول این قاعده است.مقصودم دکتر عبدالکریم سروش است که همگان او را به عنوان یک روشنفکر مسلمان که دل در گرو فلسفه آن هم از نوع تحلیلی آن دارد می شناسند.ورود و خروج او به مسایل خرد و کلان آنقدر فیلسوفانه است که تصور این که چنین فردی بتواند لحظات شاعرانه ای داشته باشد و دقایق سرودن را تجربه کرده باشد کمی دشوار می نماید.بگذریم از این که مثنوی و مولانا را نیز دوست دارد و می ستاید.

   سروش در تاریخ روشنفکری ایران جایگاه ممتازی دارد(و ایکاش فرصت و رخصت آن را داشتم که چیزی دراین باره بنویسم) اما کسی او را به عنوان شاعر نمی شناسد.خود من هم که ۱۷ سال پیش شعری از او خواندم شگفت زده شدم و زبان به تحسین او گشودم.

    اینک که او در دانشگاه کلمبیا در ینگه دنیا  با دانشجویانش از اخلاق و عدالت سخن می گوید و از صحنه ی آکادمیک داخل کشور غایب است و حتی به زعم بعضی ها دیگر سخنی با دانشجویان ندارد بهترین فرصت است که جنبه ی دیگری از شخصیت او مورد توجه قرار گیرد.از این روست که بر آن شدم دو شعری از او در اینجا بیاورم تا دوستان سخن سنجم بخوانند و لذت ببرند و اظهار نظری فرمایند.

مهر افزون باد !

ادامه نوشته

دوستی از آن من گفت..

از شهر شما بیزارم

با آن بزرگراه­های طویل

که برای گاوهای تیزروی آهنی

                                         طویله­ایست

و اسبهایی که یورتمه­کنان

                              -  با بوق و ترمز و کلاژ –

علفهای سپید خط­کشی­شده را

سیاه می­کنند

از شهر شما

که « آسمانش قیر و زمینش بتون است»

و آدمهایش

با آن لباسهای رنگین

 در رستورانهای شبه­اروپایی

« بیف استراگانف،

                                 لازانیا،

                                             پیتزا پپرونی»

روی هم شصت هزار تومان ناقابل در شصت دقیقه،

و لبخندِ زن

که عطر فرانسوی­اش

دماغ گارسون را می­سوزاند

و دستهای بی­خیال مرد که جیبهای گشادش را میچاپد...

 

 

از شهر شما

که هنوز، نگاه دخترکی لا­به­لای اسبهای آهنی

بستنی صورتی بزرگ را لیس می­زند،

لیسیدن یک بستنی بزرگِ بزرگ

شاید تنها یک آرزوی کوچک باشد

و آرزوی یک تنهای کوچک...

 

من از شهر شما بیزارم

با برج­هایی که آسمان را می­خراشد

راستی آسمان مظلوم­ترین مخلوق خداست

            که با این همه خراشیدگی هنوز هم آبی است!

ای کاش...

از تماشای آتشکده های خاموش که بازمی گردی انگار سردت است، هرچند نیم روزی از روزهای تیرماه باشد و خاطره این گونه است بیچاره میهنم! همیشه در خاطره هایش نفس می کشد ای باد! بر تمام یادواره های من جارو کش نمی خواهم تقابل دو آیینه تداعی بی نهایت باشد بیچاره میهن من! بادهایش بادهای موسمی است و طومار بلند تاریخش سنگی با این یادمانه ها و دلتنگی عاقبت چه خواهد کرد؟ ای کاش به تماشای آتشکده ها نمی رفتیم

جدول نگاهت!

 

 

// جدول نگاهت را تقطیع می­کنم

مرا در کدام سؤال جا می­دهی

تا جواب خوبی­هایت باشم؟ //

ادامه نوشته

شعری از ...

تمام خیابان های شهر را مترو می شوم

نه   ایستگاهی ....

                       نمی آید...

و هرچه دو دو می زند چشمهایم...

                                             نمی رسد...

آسمان خراشها شاخ و شانه می کشند

درخت ها زیر پایم سبز

چراغ های عابر پیاده همیشه قرمز...

رگ هایم

   به رگ زده اند و خون شره می زند

عصب هایم بریده اند

وزخم زندگی ام هر روز بزرگ تر ...

و خون که شره می زند و

تمام رگ هایم راه شهر می رود...

قلبم را گم کرده ام

من شاهرگ بلند این شهر بودم

که هیچوقت نرسیدم

نه   ایستگاهی ...

                    نمی آید ...

                +++++++++++

شاهرگش را زد ...

                +++++++++++

و این انتهای شعر بود که در سلولی باز شد

و قطره ی قرمزی که من بودم

برای همیشه از حبس ابد آزاد ...

حالا هوا

طعم پرتقال کال می دهد

و هرچه بالاتر می آید

                  گرم نر می شوم

خودم را توی خودم جمع کرده ام

به تو فکر می کنم

که صبح یک روز گرم تازه متولد شده ای...